Van Duisternis aan Licht

„Niets plaatst een persoon zodat veel uit het bereik van de duivel als nederigheid.“ (Edwards)

Hier zijn sommige interessante gedachten op trots, en slechtste trots, geestelijke trots. Zie wat u denkt.

Jonathan Edwards op Geestelijke Trots.

De eerste en slechtste oorzaak van fout die in onze dag heerst is geestelijke trots. Dit is de belangrijkste deur waardoor de duivel in de harten van zij komt die voor de vordering van Christus ijverig zijn. Het is de belangrijkste inham van rook van de bodemloze kuil om de mening te verdonkeren en het oordeel te misleiden, en het belangrijkste handvat waardoor de Satan greep van Christenen neemt om het werk van God te belemmeren. Tot deze ziekte wordt genezen, worden de geneesmiddelen toegepast vergeefs om alle andere ziekten te helen.

De trots is moeilijker te onderscheiden dan een andere corruptie omdat, door aard, de trots een persoon die een te hoge gedachte van zich heeft is. Is het om het even welke verrassing, dan, dat een persoon die een te hoge gedachte van zich heeft van het onbewust is? Hij denkt het advies dat hij van zich heeft gehad enkel gronden heeft en daarom niet te hoog is. Dientengevolge, is er geen andere kwestie waarin het hart bedrieglijker en unsearchable is. De eigenlijke aard van het moet zelfvertrouwen werken en om het even welke verdenking van kwaad wegjagen eerbiedigend.

De trots neemt vele vormen en vormen en omringt het hart zoals de lagen van een ui wanneer u van één laag trekt, daar is een andere onderaan. Daarom moeten wij het grootste horloge hebben denkbaar over onze harten met betrekking tot deze kwestie en het ernstigst aan de grote onderzoeker van harten voor Zijn hulp schreeuwen. Hij die op zijn eigen hart vertrouwt is een dwaas.

Aangezien de geestelijke trots in zijn eigen aard gesloten is, kan het niet goed door directe intuïtie van het ding zelf worden onderscheiden. Het wordt het best geïdentificeerdo door zijn vruchten en gevolgen, wat waarvan ik samen met de tegengestelde vruchten van Christelijke nederigheid zal vermelden.

De geestelijk trotse persoon is volledig reeds van licht en is van mening dat hij geen instructie nodig heeft, zodat is hij bereid om de aanbieding van het te verachten. Enerzijds, is de bescheiden persoon als een klein kind dat gemakkelijk instructie ontvangt. Hij is voorzichtig in zijn gevoelige raming van zich, over hoe aansprakelijk hij verkeerd moet gaan. Als men aan hem voorstelt dat hij verkeerd gaat, is hij het meest bereid om in de kwestie te onderzoeken.

De trotse mensen neigen om van de zonden van andere, het miserabele waanidee van hypocrieten, de inactiviteit van sommige heiligen met bitterheid, of het verzet tegen heiligheid van vele gelovigen te spreken. De zuivere Christelijke nederigheid, echter, is stil over de zonden van anderen, of spreekt van hen met zorg en medelijden. De geestelijk trotse persoon vindt fout met andere heiligen voor hun gebrek aan vooruitgang in gunst, terwijl de bescheiden Christen zo veel kwaad in zijn eigen hart ziet, en is zo bezorgd over het, dat hij niet geschikt met andere harten is zeer bezig te zijn. Hij klaagt het grootste deel van zich en zijn eigen geestelijke koude en hoopt gemakkelijk dat iedereen meer liefde en dankbaarheid aan God dan hij heeft.

Geestelijk spreken de trotse mensen vaak van bijna alles zij in anderen in de ruwste, strengste taal zien. Algemeen, wordt hun kritiek geleid tegen niet alleen slechte mensen maar ook naar ware kinderen van God en hen die hun meerderen zijn. Bescheiden, echter, zelfs wanneer zij buitengewone ontdekkingen van de glorie van de God hebben, wordt overweldigd met hun eigen verachtelijkheid en sinfulness. Hun aanmaningen aan medeChristenen worden gegeven op het houden van en een bescheiden manier, en zij behandelen anderen met zo veel nederigheid en zachtheid aangezien Christus, die oneindig boven hen is, hen behandelt.

De geestelijke trots schikt vaak mensen om verschillend in externe verschijning te handelen, om een verschillende manier te veronderstellen om te spreken, duldt, of gedrag. Nochtans, de bescheiden Christen, hoewel hij in zijn plicht vast zal zijn; gaand de manier van alleen hemel zelfs als al wereld hem achterlaat; maar toch verrukt hij niet in verschillend het zijn voor het belang van het verschil. Hij probeert niet om op te zetten om worden bekeken en worden waargenomen aangezien voorname één, maar in tegendeel, om alle dingen wordt geschikt te worden aan alle mensen, aan anderen op te brengen, met hen, en met alstublieft hen in alle maar zonde in overeenstemming te zijn.

De trotse mensen nemen groot bericht van oppositie en verwondingen, en zijn naar voren gebogen om vaak over hen met een lucht van bitterheid of verachting te spreken. De christelijke nederigheid, enerzijds, schikt een persoon om te zijn meer als zijn heilige Lord, die wanneer beschompen opende Zijn mond niet maar zich in stilte aan hem beging die righteously oordeelt. Voor de bescheiden Christen, is meer lawaaierig en woedend de wereld tegen hem, stiller en nog zal hij zijn.

Een ander patroon van geestelijk trotse mensen moet zich op manieren gedragen die tot hen de nadruk van anderen maken. Het is natuurlijk voor een persoon onder de invloed van trots om al eerbied te nemen die aan hem wordt betaald. Als anderen een regeling om aan hem en opbrengst in deferentie aan hem tonen voor te leggen, is hij open aan het en ontvangt het vrij. In feite, komen zij om dergelijke behandeling te verwachten en om een ziek advies van zij te vormen die hen niet geven wat zij voelen verdienen zij.