Wat is Uw Vrees?
geschreven 27 Juni, 2005
Meer Atitlan, Guatemala
Gisteren zagen wij een moeilijk ogenblik onder ogen. Op onze manier aan een zeer ver dorp om de kerkdienst bij te wonen en de mogelijkheid van een toekomstige medische kliniek te beoordelen kwamen wij op een hindernis in onze weg. Het was een rivier (niet een stroom of een beek; een RIVIER) dat wij drie keer in diverse plaatsen aan aandrijving aan het dorp zouden moeten kruisen. Het was normaal redelijk met een hoge ontruiming 4 voertuig WD maar deze dag was verre van normaal aangezien wij zware regens hadden gehad en het liep zijn banken over en stroomde zeer vlug. Ik nam één bekijk het en besliste wij niet onze vrachtwagen konden overdwars drijven Chevy. Julio dreef een hoge ontruiming 4 WD voor ons en vond hij het kon maken zodat stelden wij aan zijn ervaring en oordeel uit en stapelden ons in zijn het truckClimbing op in de rug van dit roestige bestelwagenbed en proberend niet te vuil te worden was ik er niet in geslaagd om iets op te merken. Lucy was doen schrikken. Christine dit vertelde me en ik keek uit om Lucy te zien bevindend door de deur, zich beweegt niet. Ik riep aan haar en een ogenblik later was zij bij de laadklep, kijkend een bang gemaakt beetje. Het gesprek tussen ons ging iets in die aard:
„Lucy, is u O.K. met dit?“ Ik vroeg.
„Nr,“ zij antwoordde.
Ik zei „als u niet dit wilt doen wij kunnen terugkeren en naar huis gaan.“
„ik wil niet dit doen,“ zij zei, zonder aarzeling.
„Ernstig Lucy,“ ik ging verder, „zijn u bang om deze rivier te kruisen?“
Lucy werd nu geconfronteerd met het feit dat zij bang was, behandelend vrees en nemend een besluit dat op die vrees wordt gebaseerd. Zij wist in haar hart dat de vrees ongegrond was en dat zij op God met dit ogenblik vertrouwde, en wat zij zou moeten doen. Ik kende in mijn hart het zelfde ding. Er waren wat vrees en ongerustheid eveneens in me. Dat water was hoog zeer snel en lopend. Het keek als een riskant ding om het te doen. Maar ik stelde aan de ervaring van Julio en de bescherming van de God uit. En Lucy was ongeveer aan eveneens.
„Ernstig Lucy,“ ik ging verder, „zijn u bang om deze rivier te kruisen?“
„Goed, als u de kerels met het O.K. zijn zal ik ook gaan,“ Lucy antwoordde, nu begrijpend wat zij onder ogen zag.
Ik zei haastig, „krijg in de voorzijde met Julio; Christine en ik zal terug.“ hier berijden
Lucy die in de vrachtwagen is geworden en een paar ogenblikken later waren wij op de overkant, adrenaline pompen en de harten die een weinig sneller slaan. Maar het was niet nog over. Een paar honderd voeten en wij kronkelden terug rond aan de zelfde rivier. Zelfde eng, snel lopend, hoogwater dat wij net hadden gekruist. Slechts was het een slechtere situatie aangezien het water ons ingangspunt had geërodeerd, verlatend een twee voet daling in de rivier en het scheen moeilijker zelfs om te beginnen. Wij allen stapelden ons uit de vrachtwagen op en bevonden ons, starend bij deze nieuwe uitdaging. Één van de jongens van Julio bracht een grote schoffel ertoe alsof om één of andere weg in de rivier te herbouwen. Maar Julio besliste het niet wijs was over te gaan en wij op ons uitgangspunt dat terugkwamen, dat de vrachtwagens verlaat en de afstand loopt aan het dorp (dat later een ander verhaal voor! is).
Christine was zeer pleased dat Lucy een menselijke emotie tentoonstelde die zij zelf had gevoeld. De vrees voor het ogenblik greep ons allen, maar op verschillende manieren. De gemakkelijkste manier om dit uit te drukken is onze emoties 10 dagen geleden tijdens de roofoverval te beschrijven.
Voor me was het eenvoudig. Eerst waren mijn gedachten voor me. Ik vond me onmiddellijk met een machete (een GROOT, GROOT mes) die moeizaam in mijn keel wordt geplakt, die door een enigszins opgewekte en onbeheerste mens wordt gehouden. Er waren namelijk vier tot zes mensen, allen met jachtgeweren en of pistolen en/of machetes. Zij waren eng genoeg; een beeld van een ninja of een gemaskeerde terrorist zonder twijfel. Aangezien mijn kerel met de gekregen machete meer en meer ageerde veronderstelde ik snel verscheidene mogelijke resultaten: hij zou mijn keel snijden, me ontspruiten of misschien enkel van mijn te tonen wapen binnendringen in een beveiligd computersysteem was hij ernstig. Al mijn gedachten waren over wat hij aan me zou doen. Ik was niet me zelfs bewust van wat in de achterbank met de meisjes gebeurde. Ik was totaal het verbruikte proberen niet te sterven of te worden gekwetst, wild het denken aan wat ik hem wilde aanbieden dat hem zou pacificeren (het videomateriaal, speelgoed dat wij of misschien Christine of Lucy [de grap van I hier, haha hadden gebracht]). Na een paar ogenblikken en een paar handelingen van vriendelijkheid (?) door ninjas die ik ben begonnen om rationeler te denken, zelfs aanbiedend de landstreken van de Bijbel en vertellend hen wij waren missionarissen. Niet maken die van een held, enkel proberen te overleven!
Christine was echt bang voor zich en haar jonge zoon terug in Oregon. Zij was waarschijnlijk het meest beïnvloed van wij allemaal. Lucy, enerzijds was meest minst beïnvloede en enige om God in dit op het ogenblik te overwegen. Zij oefende werkelijk het vers uit dat in het 3:5 van Gezegden wordt gevonden, „Vertrouwen in LORD met al thinehart; en leun niet untothine die.“ begrijpen Zo kunt u zien waarom Christine comfort in het zien van de vrees van Lucy bij de rivier overgang vond. Het bewees dat zij ook menselijk was.
Zo wat over vrees en zijn gevolgen? Wij allen hebben vrees niet wij? Wat moet de God over zeggen vrees en hoe controleren wij het? Goede vragen!
En nu, O Israël, wat LORD doet uw God van u maar vraagt om LORD te vrezen uw God, op al zijn manieren te lopen, van hem te houden, LORD te dienen uw God met al uw hart en met al uw ziel, 10:12 Deuteronomy
Om de zo harde geluiden van Lord te vrezen. Als de God liefde waarom is moeten wij hem vrezen? Matthew Henry zegt het als dit: „Wij moeten ons zijn majesteit aanbidden, zijn gezag erkennen, in ontzag van zijn macht bevinden, en zijn toorn vrezen. Dit is evangelieplicht.“ Op een veel eenvoudigere nota kunnen wij dit met verhoudingen vertellen die wij hebben gehad. Bijvoorbeeld had ik een gelijkaardig gevoel in menig opzicht naar mijn vader. Wat van ons hebben mentors of andere mensen in ons leven die ons kunnen helpen om dit te begrijpen. Wij moeten niet bang zijn maar geïnspireerde eerbiedig en ontzag zijn. Wij zijn blij wij om op Zijn team worden verkozen te zijn! David zegt in het 23:1 van Psalmen „LORD mijn herder is; Ik zal niet… willen: 4 stem vóór, hoewel ik door de vallei van de schaduw van dood loop, zal ik geen kwaad vrezen: voor thou kunst met me…“
Vrees geen kwaad. Dat is ons probleem. De enige vrees wij in ons leven zouden moeten toestaan is naar onze Lord en God, in een geest van gehoorzaamheid, ontzag en eerbied. Maar de God vertelt ons in het 3:7 van Gezegden „is niet wijs in thine eigen ogen: vrees LORD, en vertrek van kwaad.“ En dit, het 8:13 van Gezegden de „Vrees voor LORD moet kwaad haten: “
Wij moeten kwaad haten. „Vrees geen kwaad.“ De vijand is kwaad, en het vrezen van kwade spelen direct in het is (zijn) handen. Maar hoe wij kwaad en de vrees verbonden aan het bestrijden?
WAT IS UW VREES? WAT HEEFT KWAAD DAT IN UW MENING WORDT GEBRACHT TE VREZEN?
