Van Duisternis aan Licht

De titel van deze post is weinig het misleiden zoals alhoewel dit het verhaal is van Hector het door Jim wordt verteld en het duivelse bezit en het verdere exorcisme of verlossing van de zuster van Hector betreft die door de dood van de broer van Hector wordt de gevolgd. Het is een ongelooflijk verhaal dat me ertoe bewoog om mijn geloven met het hoogtepunt te veranderen begrijpend dat de God ons deze ervaringen geeft zodat wij volledig in het plan kunnen lopen dat hij voor ons heeft gehad. Het wordt het best samengevat in mijn geloof door het volgende vers:

2Co het 1:3,4Lof is aan de God en de Vader van onze Lord Jesus-Christus, de Vader van medeleven en de God van al comfort, die ons in al onze problemen troost, zodat wij die in om het even welk probleem met het comfort kunnen troosten wij zelf van God hebben ontvangen.

U ziet, is de God onze vader en vader van medeleven en comfort, al medeleven en het comfort namelijk en hij troost ons in al onze problemen. Waarom? Om deze reden: zodat wij anderen in gelijkaardige situaties kunnen troosten. Kreeg u dat? Wij hebben problemen en de God helpt ons met onze problemen zodat wij zullen uitgaan en anderen zullen helpen! en dat is wat wij bij van Duisternis doen aansteken. Wij gebruiken deze ervaring en anderen wij in het verleden de verscheidene jaren hebben gehad dat de God ons heeft gegeven omdat wij de behoefte zien hij ons heeft getoond om anderen in gelijkaardige moeilijkheden te helpen.

Zo hier is het verhaal van Hector:

IK GELOOF DE DEMONNEN KUNNEN BEZITTEN

Geschreven door Jim Guffey

Maart 2008

Mijn huis hier in Guatemala wordt eigenlijk gevestigd aan de kant van de berg, op de binnenkant die van een oude vulkaan, mooi Meer Atitlan en het uiterst kleine dorp van Kerstman Catarina overziet. Van het dek van mijn huis bij nacht kan ik de lichten van vele dorpen zien rond het Meer en op de weinig auto's en op de taxivrachtwagens letten onmiddellijk hieronder aangezien zij afwisselend tussen Panajachel, Kerstman Catarina en San Antonio drijven. Op een Zondag ochtend twee weken geleden, bij ongeveer 4 a.m. Ik sliep comfortabel. Maar had ik zijn geweest op mijn dek, kan het mogelijk voor me geweest zijn om zeer ongebruikelijk iets te zien; het cijfer dat van een 17 éénjarigenmeisje in haar nightclothes, blootvoets samen met een hond loopt, leidde naar de begraafplaats.

Aangezien ik dreef om Hector in voorbereiding en anticiperen van de vergadering met Raquel en de rest van zijn familie te ontmoeten, gingen vele dingen door mijn mening. Ik had reeds besloten dat ik niet alleen ging en daarom ik op mijn vriend kon vertrouwen die me zou begeleiden om het gesprek te leiden. Ik had me geen vragen voorbereid of over het teveel dingen laten nog denken die in mijn mening worden geknald. Ik ging over de lijst van verscheidene mensen zitten die enkel twee weken vóór langs of vechtend met één of andere soort van kwade aanwezigheid was bezeten. Ik probeerde om de vragen te sluiten maar zij hielden bij het terugkomen.

Wat als de aanwezigheid nog daar was? Had wat als mijn aanwezigheid haar op de een of andere manier terug in de persoon Hector stuurde aan me, de persoon met bovenmenselijke sterkte en de vreemde stem vroeger beschreven? Hoe zou ik me behandelen? Wat zou ik moeten doen? Ik bleef deze vragen uit mijn mening zetten zodra zij verschenen. En bovendien, mijn vriend kon deze vragen behandelen beter toen ik kon.

Aangezien ik mijn vrachtwagen parkeerde en begon lopend aan het huis dacht ik over drie of vier keer in het verleden was ik samengekomen en zelfs met Raquel gesocialiseerd. Terwijl ik geen diepe gesprekken had die ik bij de dinerlijst herhaalde malen had gezeten met haar. Zij scheen als om het even welk 17 éénjarigenmeisje dat in Panajachel leeft. Maar vandaag zouden wij over de gebeurtenissen spreken die aan haar bezit door demonnen leidden. Vandaag zou zonder twijfel interessant zijn.

Hector ontmoette me een korte afstand van het huis en wij liepen onderaan de smalle stoep aan zijn huis. De huizen op zijn gebied worden allen gebouwd op reepjes van grond, min of meer 50 voet vierkants, met ruimten die rond een gemeenschappelijke binnenplaats worden gebouwd. Er zijn geen keukens en eetkamers zoals dat in de binnenplaats plaatsvindt. De ruimten zijn klein en primitief met eenvoudig een bed dat af en toe als laag en een paar persoonlijke gevolgen functioneert. Er is een eettafel zoals het is in de binnenplaats waar het gesprek zou plaatsvinden.

Ik was voorgegaan aan de lijst waar Hector en ik ging zitten, toegetreden door zijn stiefvader en toen zijn moeder, Rosa. Raquel was niet in gezicht en ik was benieuwd of zou zij bij zich ons aansluiten. Alvorens ik deze vraag kon stellen verscheen zij uit haar kleine ruimte, die een eenvoudige blouse en de traditionele rok draagt en nam een zetel direct tegenovergesteld van me. Onmiddellijk merkte ik op dat haar hoofd volledig geschoren was en dat zij een witte sjaal aan dekmantel droeg. Op dit punt nam mijn vriend en over, het allen enkel enigszins mysteriously gebeurd. Raquel begon te spreken.

Ongeveer drie jaar geleden zag Raquel de druk van het doen goed in de school onder ogen die zij geweest s= om een tweetalige secretaresse te zijn. Zij wist dat de uitgave van de school voor haar moeder en vader moeilijk was. Haar vader was een handarbeider en haar moeder liep van opslag aan opslag en restaurant aan restaurant verkopende avocado's zij de markt zou inkopen. Het betekende een partij voor hen om dit geld te betalen en daarom betekende het een partij aan haar.

Één dag die terloops aan haar vriend spreekt zij de moeilijkheid van haar studies en het offer van haar ouders resulterend in de druk voor haar vermeldde goed te doen. Haar vriend vertelde haar dat zij geen problemen had omdat zij een helper had die haar bij alles hielp zij nodig had. Raquel wilde meer kennen. En de vriend van Raquel stond haar enkel als mijn vriend te helpen op het punt hielp me in dit gesprek. Maar het zou niet zijn wat Raquel verwachtte.

Raquel had aan de Doopsgezinde Kerk met haar moeder en familie geëtiketteerd zolang zij zich kon herinneren. Zij was een lid van de groep van de Jonge Mensen hoewel zij niet en vaak geslapen tijdens de predikantenpreken deelnam. Zijnd jongst in de familie en het enige meisje zet heel wat druk op Raquel en zij nam het kwalijk. Vindend dat haar vriend een geheim had dat haar hielp slagen en bereid was te delen het was groot nieuws. Het feit dat het Satan impliceerde was niet veel van een probleem.

Bij het spreken aan haar kreeg ik de indruk dat de Satan op dit punt het zelfde ding zoals God in haar leven twee jaar geleden vertegenwoordigde. Er was een kerk en er waren de diensten en zij spraken over God en zij spraken over Satan; stem vóór, stem vóór, stem vóór. Wat ooit. En zo, toen het uit kwam dat Raquel haar leven aan Satan zou moeten geven zij niet de grote overeenkomst zag. Toch gaf zij soort haar leven aan God en dat vereiste enkel haar opkomst op sommige boring vergaderingen. Hoeveel kon harder dit zijn?

De details van haar hulp van Satan stelden ook niet geen echte moeilijkheden voor. Zij zou aan sommige bizarre ritualistische ceremonies deelnemen, zou sommige dingen zeggen en zou een anderen doen. Maar werkelijk moeilijk niets. En zij had geen vrees voor het eerste paar van jaren. Zeker, was het een beetje dat naar de Begraafplaats in het midden van de nacht ontmoedigt te gaan en haar vinger te snijden op het graf van haar oom in een bloedpact met Satan af te tappen. Maar tezelfdertijd was het vriendelijk van het opwekken.

Niets gebeurde veel voor het volgende paar van jaren. Zij leerde dat de ouders van haar vriend beide heksen waren, die Satan op een verscheidenheid van manieren worshiping. Zij hadden een leven-gerangschikte replica van Maximon in hun huis, heidense god van Atitlan, maar dat was vriendelijk van gelijkaardig de standbeelden in de Katholieke Kerk. Zij veroorzaakten iedereen geen kwaad. Oh en één ander ding over de heksen; hun huis is in Kerstman Catarina, direct hieronder waar ik leef!

Dan eind vorig jaar, in November kwam def. voor school en a lot more druk. Één nacht Raquel liep uit haar huis in de duisternis aan een eenzame vlek en begon vragend Satan voor hulp met haar studies. Aan haar verrassing hoorde zij duidelijk een mannelijke stem in haar hoofd vertellend haar dat zij goed op haar examens zou doen maar dat zij een paar dingen voor hem moet doen. Zij zou haar leven en dat alles moeten wijden zij Satan moest.

Op dit punt in het gesprek vroeg ik haar of ervoer zij vrees in dit ogenblik met de stem. Zij antwoordde calmly geen ik haar om met het verhaal vroeg te gaan.

De stem vertelde haar om naar haar huis terug te keren en alles te wijden die van haar aan hem was. Zij werd opgedragen om het fysisch te raken en mondeling het te geven aan Satan. Zij keerde naar het huis terug en begon ontroerend en gevend de dingen die van haar aan Satan waren. Daarna keerde zij naar de donkere vlek terug. De stem was niet gelukkig aangezien de specifieke punten niet waren gewijd en hij hen identificeerde, item per item. Hij droeg haar op om de baan terug te keren en te beëindigen die zij was begonnen. Zij keerde naar het huis terug en volgde zijn richting.

Zij wijdde haar kleren, haar rugzak en elk van haar documenten en boeken, haar beddegoed, speelgoed en andere persoonlijke punten; de zelfs twee honden die tot de familie behoorden. En toen ging zij calmly in en ging naar slaap.

Een paar dagen later kwam de stem terug. Opnieuw, was het zo duidelijk zoals iemand dat aan haar persoonlijk spreekt, hoewel het in haar mening plaatsvond. Hij vertelde haar dat hij haar ging veel meer geven dan enkel goede rangen op haar tests. Hij ging haar grote schoonheid geven. Zij moest de bruid van Satan zijn! Maar eerst moet zij een slot van haar haar nemen en het begraven achter het huis. Zij moet een andere nemen en het begraven bij de begraafplaats. Zij moet twee zwarte notitieboekjes kopen en beginnen verzamelend stickers.

Een woord over de stickers. Toen Hector me eerst over de notitieboekjes met de stickers binnen ik enigszins in de war gebracht was vertelde. Waar kwamen de stickers uit? Wat was hun doel? Het hield werkelijk geen steek. En toen een paar dagen later spraken wij aan een jonge mens op de straat, die hem leidt tot Christus toen daarna, Hector één van de zelfde stickers op zijn notitieboekje bevlekte. Hector verwijderde het, die hem het was kwaad vertelt en dat hij niet hen meer zou moeten verzamelen. Hij keerde onmiddellijk zijn notitieboekje om om ons te tonen die over de duivel schrijven.

Nu had ik één van de stickers die ik gemaakt in de hieronder getoonde foto heb gehad:

De losse vertaling is, „geniet u van de tijd vanaf me? Ik niet!“ Hoewel de kat een weinig slecht uitziend is zijn de stickers zeer populair met alle jonge geitjes.

Ga naar het Verhaal van Hector, Deel II

Deze ingang werd gepost op Maandag, Mei 12, 2008 bij 11:06 am en wordt ingediend onder Bezit en Onderdrukking. U kunt om het even welke reacties op deze ingang door het voer RSS 2.0 volgen. U kunt een reactie, of trackback van uw eigen plaats verlaten.